ديشب براي خودم چه عاشقانه گريستم

دلتنگ مثل هميشه در سكوت خانه گريستم

هرگز تو را فرموش نخواهم كرد حتي اگر مرا از ياد ببري

و هرگز از تو رنجور نخواهم شد

چرا كه تو را دوست دارم

ديوانه وار عاشقت شدم

چرا كه مهرباني را در وجودت ديدم

با چشمانت وجودم را دگرگون ساختي

و اگر تو نبودي هرگز عاشق نمي شدم

به خدا سوگند كه وجود تو در سرنوشت من نوشته شده است

و اگر با مژگانت اشاره اي كني فرسنگها راه خواهم پيمود

چرا كه شب عشق بسيار طولاني است

و قلبم در آرزوي تو مي سوزد

آنگاه كه از برابر ديدگانم دور شوي

خورشيد وجودت پنهان مي گردد

و ابرهاي غم و اندوه مرا در بر مي گيرند

و به دنياي غريبي مي برند

هميشه در قلبم حضور داري

و عشقت زندگي ام را گل باران كرده است

تمامي اين دنيا را با قلبي پر از رمز و راز به دنبالت طي كرده ام

محبوبم هميشه به یادت هستم و دوستت دارم

اگه از سحر بپرسی راز تاریکی شب رو                             می دونه اما نمی گه به چشای نازنینت

 


اگه از لاله بپرسی راز سرخی لباشو                          می دونه اما نمی گه به صدای پر طنینت



اگه از قله بپرسی علت بلندیا شو                              می دونه اما نمیگه به نگاه و مه جبینت




حالا بگذر از تمنا خودتو پای سفر کن                                      اگه پاسخی نمی دن از تمنا تو حذر کن




برو شبها رو تو بشکاف تا بفهمی راز شب رو                  تا بفهمی توی گلها راز سرخی یه لب رو




پر پرواز تو وا کن تا که از زمین رها شی                             قد کشیدن و بفهمی حدّ ِقله های تب رو